3-4 სექტემბერს ჩატარდა ხელმოწერების შეგროვების მეორე ეტაპი და, საბოლოო ჯამში, შეგროვდა 60-მდე ხელმოწერა. ვთვლი, რომ საკმაოდ კარგი შედეგია (მე პირადად ნაკლებს ველოდი).

ამის შემდეგ, რაც ახალი ხდებოდა, ფეისბუქის ჯგუფში ვუზიარებდი ხალხს. ახლა კი აქაც ვახდენ ჩემი სტატუსების ციტირებას:

7 სექტემბერი. ”ვიყავი შინაგან საქმეთა სამინისტროში და დავტოვე განცხადება. ამერიკულ ფილმებში რომ არიან ხოლმე საშუალო ასაკის კარგი ტიპი გამომძიებლები, ეგეთი დამხვდა იქ და გამომკითხა რაღაცები)) ხვალ უნდა დავრეკო, რომ გავიგო, ვის ჩააბარეს ეს საქმე, რომ მერე უკვე უშუალოდ იმასთან გვქონდეს ურთიერთობა.”

9 სექტემბერი. ”მომცეს რეგისტრაციის ნომერი, მაგრამ ვის ჩააბარეს საქმე  ჯერ არ ვიცით. მინისტრის მოადგილემ უნდა განიხილოს და რეზოლუცია დაადოსო. ორშაბათს უნდა დავრეკო და გავიგო, რა გადაწყვიტეს.” (ეს იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი, როდესაც სამინისტროს უნდა გადაეწყვიტა, იღებდა ამ საქმის გამოძიებას თავზე თუ არა. რამდენადაც მე ვიცი, სამინისტრო მხოლოდ სისხლის სამართლის საქმეების გამოძიებას აწარმოებს. ამიტომ იყო საშიშროება, ჩაეთვალათ, რომ ეს მათი განსახილველი საქმე უბრალოდ არ არის) 

12 სექტემბერი. ”არ ადევს ჯერ რეზოლუცია, არ ვიცით რატომო. ხვალ უნდა გადავრეკო კიდევ.”

14 სექტემბერი. ”კარგი ამბავი მაქვს! განიხილა მინისტრის მოადგილემ ჩვენი საკითხი და გადასცა თბილისის სამმართველოს შემდგომი გამოძიებისთვის. ზუსტად ვის ჩააბარებენ საქმეს, ჯერ არ არის ცნობილი. დღის მეორე ნახევარში დარეკე და გეტყვითო.”

14 სექტემბერი, დღის მეორე ნახევარი. ”ისევ სადღაც გადაამისამართეს, ისევ უფროსთანაა განსახილველად და ისევ ხვალ უნდა დავრეკო, რომ მითხრან ვის ჩაბარდა. მეცინება უკვე : D”

15 სექტემბერი. ”დავრეკე. საქმე ჩააბარეს ვინმე იქსს. ნომერი მომცეს და მითხრეს, დაურეკე და კითხე რაც გინდაო. არ იღებენ რომ ვრეკავ, მაგრამ რა უნდა ვკითხო არც ეგ ვიცი.  ”ჰა, რას შვებით, როდის იწყებთ გამოძიებას?”

17 სექტემბერი. ”ეს ორი დღეა საერთოდ აღარ იღებენ ტელეფონს არსად. დაველოდოთ ორშაბათს.”

20 სექტემბერი. ”გამოვიჭირე იქსი ძლივს. ახლა პროკურორთან არის განსახილველად და კვირის ბოლომდე გადაწყვეტს, აქ დავიტოვოთ ეს საქმე თუ გადავაგზავნოთ სადმე სხვაგანო. კვირის ბოლოს უნდა დავრეკო.”

დავკერე კვირის ბოლოს, შემდეგი კვირის დასაწყისშიც… და საერთოდ ჩემი დღის რუტინად ვაქციე შსს-ში რეკვა, მაგრამ 2 თვის განმავლობაში ვერ მოვახერხე მათთან დაკავშირება, რომ გამეგო, რა ბედი ეწია ჩვენს განცხადებას.

ჩავთვალე, რომ უბრალოდ ”დაიკიდეს”  ეს საქმე და ძალიან იმედგაცრუებული ვიყავი. ამდენი წვალების შემდეგ, ასე უბრალოდ გადააგდეს ეს ყველაფერი და მეც ვეღარაფერს ვაკეთებდი. ზუსტად ამ დღეებში ვაპირებდი პოსტის დაწერას ამის თაობაზე.

საბედნიეროდ, პოსტს სხვა მიზეზით ვწერ. გუშინ დამიკავშირდა ბათუმის პროკურატურის გამომძიებელი და მითხრა, რომ ჩვენი განცხადება თბილისიდან ბათუმის პროკურატურას გადასცეს, და ისინი ძალიან სერიოზულად აპირებენ ამ საქმისთვის ხელის მოკიდებას. ძალიან გამიხარდა. (რას წარმოვიდგენდი, პროკურატურიდან ზარი ოდესმე ასე ძალიან თუ გამიხარდებოდა) ანუ მთლად წყალწაღებულები არ ვართ და უსამართლობაზე თვალს ყველა არ ხუჭავს.

მითხრეს, ახლო მომალავში ამ 60 განმცხადებლიდან ერთი მაინც  უნდა მივიდეს ბათუმის პროკურორთან გასაუბრებისთვისო. (მე ვუთხარი, პროკურორს სკაიპის ვიდეო ქოლით დაველაპარაკები, თუ უნდა-მეთქი, მაგრამ იურისტები ხომ ცალკე რასაა და მათ თავიანთი სპეციფიური იუმორის გრძნობა აქვთ, ყველასგან განსხვავებული : D)

საბოლოოდ, მოიძებნა ერთ-ერთი განმცხადებელი, რომელიც ბათუმში ცხოვრობს. გამომძიებელი დაუკავშირდება მას და ამის შემდეგ იგი აპირებს ჩამოვიდეს თბილისში და აქ გააგრძელოს დანარჩენი განმცხადებლების დაკითხვა.  ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მითხრეს.

მეც მქონდა ეს იდეა. იმისთვის, რომ შემემოწმებინა მისი სიტყვების სიმართლე, გავაკეთე შემდეგი რამ:

როგორც იცით წინა პოსტებიდან, მინდა ყველა იმ ადამიანს, რომელიც იყო ფესტივალზე, მივაწვდინო ხმა და არ დავტოვო ინფორმაციის გარეშე. გარდა იმისა, რომ ყველანაირად ვცდილობ მოვიწვიო ბევრი ადამიანი, მქონდა იდეა – ყველას, ვისაც ქონდა ფეისბუქზე ფესტივალის event-ზე დაჭერილი Attending, გამეგზავნა მესიჯი, სადაც ავუხსნიდი სიტუაციას და შევთავაზებდი ჯგუფში გაზევრიანებას(სამივე ენაზე). მაგრამ ასეთი ადამიანი იყო 1000-ზე მეტი. ვიფიქრე, რამდენიმე ადამიანს დავიხმარებ და ანბანის მიხედვით დავინაწილებთ, უფრო ცოტა გამოგვივა-მეთქი.

მას შემდეგ, რაც დიჯეი როკმა გააკეთა ასეთი ტიპის განცხადება, გუშინ მას მივწერე მესიჯი, ვაკოპირებ:

“მე დიდი ხანია მივხვდი, რომ შენც დაახლოებით ისევე გადაგაგდეს, როგორც ჩვენ. მოწერასაც ვაპირებდი, მაგრამ გუშინ შენით გააკეთე განცხადება.

• ჩემი ყოფილი სამართლის ლექტორი, სერიოზული იურისტი
• მომხმარებელთა უფლებების დაცვის სააგენტო
• ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია (საია)
• კიდევ რამოდენიმე კერძო იურისტი.

ასეთი გეგმები მაქვს ჯერჯერობით:

• გავიგოთ კიდევ უფრო მეტი ინფორმაცია ორგანიზატორებზე, არ ვიცით, სად რა დაგვჭირდება.
• შევკრიბოთ ჯგუფში ყველა ის ადამიანი, რომელსაც ქონდა ფესტივალის ბილეთი და სურს საფასურის უკან დაბრუნება. ძალიან არ მინდა, რომ დარჩეს ისეთი ადამიანი, რომელიც იყო ფესტივალზე, უკმაყოფილო დარჩა და ჩვენ მას ხმა ვერ მივაწვდინეთ. ასევე არ მგონია, რომ კარგი იდეაა ყველამ ცალცალკე ვუჩივლოთ ორგანიზატორებს. რაც მეტნი ვიქნებით ერთად, მეტი ძალა გვექნება. ამიტომ არ დაიზაროთ, და მოიწვიეთ ყველა ასეთი ადამიანი ჩვენს Facebook ჯგუფში, და თუ არ აქვთ პროფილი, მოუყევით ხოლმე რა ხდება. ბილეთი 500-მდე ადამიანს ქონდა ნაყიდი, ჯგუფში კი ამ დროისთვის მხოლოდ 150-ნი ვართ.
• და რაც ამ მომენტისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია, მოვიძიოთ იურისტი, რომელიც დაგვეხმარება ამ საქმეში, გავიაროთ მასთან კონსულტაცია. ამისთვის რამდენიმე ვარიანტი მაქვს, ჯერ მინდა ყველასთან გავიარო კონსულტაცია, კანონი ისეთი რამეა, ყველას თავისი ინტერპრეტაცია აქვს. და შევეცდები ამ დღეებში საბოლოოდ გავარკვიო ვინ მიგვყვება ბოლომდე.
• ასევე, მგონი არ იქნება ურიგო, მომხდარი დავწეროთ რუსულად და ინგლისურადაც და ინტერნეტში გავავრცელოთ, რათა ამ პრომოუტერ კომპანიას აღარც სხვა ქვეყნების ხალხი ენდოს და აღარც ჩამომსვლელი ჯგუფები. თუ სასამართლოში არ გამოვიდა ყველაფერი ისე, როგორც ჩვენ გვინდა, მათი სახელის გაფუჭებას ნამდვილად ვერავინ დაგვიშლის.

• ოფიციალური საიტი თვითონ კომპანიას არ გააჩნია. არსებობს ფესტივალის საიტი, სადაც ბევრი არაფერი უწერიათ. მისამართიც კი არ არის მითითებული. მაგრამ ჩვენ მაინც გავარკვიეთ მისამართი, ეს არის :

Украина
Город Киев
Улица просп. Победы, 127
Телефон (097) 4734216
(093) 9953383
E-mail: dmitry_l@list.ru

• აღმოჩნდა, რომ საქართველოში არის დარეგისტრირებული შპს “JAM”, რომლის პარტნიორი და დირექტორია დმიტრო ხლევინსკი (ვისი ინტერვიუც იხილეთ წინა პოსტში), ხოლო განცხადება რეგისტრაციაზე შეიტანა ერნსტ ხეჩუმოვმა(იგივე დიჯეი როკი). (წყარო: საჯარო რეესტრი)
• როგორც ჩანს, პრომოუტერი კომპანია დიდი მხარდაჭერით სარგებლობს უკრაინული მთავრობისგან. ციტატა ერთ-ერთი ფორუმიდან: “По теме – ни для кого не секрет, что этот Ленин “держит” всю местную музыкальную тусовку и не дает другим людям делать концерты в Киеве. Я сам один раз съездил в Киев только для того, чтобы посмотреть на закрытую площадку (вместо того, чтобы отыграть концерт). Потом сообщили, что концерт отменили типа из-за местных националистов, которые придут гасить приезжих москвичей. В итоге – организатор попал на деньги, а две группы безо всякой пользы проездили туда-сюда по маршруту Москва-Киев. истинный виновник отмены концерта выяснился позже.”
• აღმოჩნდა, რომ ეს ფესტივალი სულაც არაა მათი პირველი ჩავარდნა, მათ არაერთხელ ქონიათ იგივე სახის პრობლემები. უკრაინული იურისდიული ბიუროს საიტზე ვნახეთ ინფორმაცია ორგანიზატორებზე:  Хлевинский Дмитрий Сергеевич и Поляков Олег Васильевич взяли в долг 290 000 долларов США для проведения “Глобал Ист фестивал 2009″. Факт передачи денежных средств подтверждается расписками от 04.11 2009 года, которые  Хлевинский Дмитрий Сергеевич и Поляков Олег Васильевич написали собственноручно. Хлевинский Дмитрий Сергеевич был обязан по окончании “Глобал Ист Фестивал 2009″ выплатить кредитору половину суммы выручки с фестиваля но не более 120 000 долларов США. В указаный в расписке срок Хлевинский Дмитрий Сергеевич не вернул денежные средства. 

მოკლე შინაარსი კი ასეთია.

ორგანიზატორი ასახელებს ფესტივალის ჩაშლის რამოდენიმე მიზეზს:

• პირველ რიგში, რა თქმა უნდა, აღიარებს, რომ ერთ-ერთი დამნაშავე მისი კომპანია, გლობალ პრომოუშენია, რადგან მათ ვერ მოახერხეს სათანადო აპარატურის ჩამოტანა საქართველოში (ორგანიზატორის თქმთ, აპატარურა რუსეთ-უკრაინის საზღვარზე დააკავეს.  ახალი,მაგრამ ჯერ დაუზუსტებელი, ინფორმაციით ორგანიზატორებს საერთოდ არ გამოუგზავნიათ აპარატურა საქართველოში. )
• მეორე მიზეზია საქართველოში არსებული მდგომარეობა. კერძოდ კი ის, რომ ქვეყანაში არ არსებობს აპატარურა, რომელიც აკმაყოფილებს ჯგუფების მიერ მოთხოვნილ სტანდარტებს. (ამაში კარგად ვერ ვერკვევი, მაგრამ არამგონია, რომ, მაგალითად, აქ ჩამოსული სერიოზოული ჯაზის მომღერლები ცუდ აპატარურაზე ასრულებდნენ კომპოზიციებს)
• მესამე მიზეზია ბათუმის მერია, რომელმაც მათ კი მისცა საშუალება, ჩაეტარებინათ პირველი დღე ევროპის მოედანზე, მაგრამ მეტალ ფესტივალის ჩატარება ღია ცის ქვეშ ქალაქის ცენტრში მეორე დღესაც უკვე მიუღებელი აღმოჩნდა. (რაშიც სრულიად ვეთანხმები მერიას) ამიტომ მათ არ დართეს ნება ორგანიზატორებს, ჩაეტარებინათ მეორე დღე.

ეს ყველაფერი უაზრო ლაპარაკია, მაგრამ ყველაზე საინტერესო ინტერვიუს ბოლოს ხდება.(6:49 წუთზე) დიმიტრის თქმით, ერიკ კეჩუმოვი (დიჯეი როკი) არ არის დამნაშავე მომხდარში, იგი მხოლოდ ორგანიზატორების დავალებებს ასრულებდა. მან გააკეთა ყველაფერი, რაც შეეძლო მოცემულ პირობებში, რათა კონცერტი მაღალ დონეზე ჩაეტარებინათ. მთელმა საქართველომ იგი აპლოდისმენტებით უნდა აავსოს, იმის მაგივრად, რომ ნეგატიური რაღაცები წეროს მასზე ინტერნეტში. ერიკი რომ არ ყოფილიყო, ის პირველი დღეც არ ჩატარდებოდა. “ამიტომ ადექით და დაუკარით ტაში ერიკს. მისი დამსახურებაა, რომ თქვენ Dark Tranquility და საბატონი საერთოდ თვალით დაინახეთ”. 

სერიოზული შოკი მქონდა, როდესაც ეს ვიდეო ვნახე. მიკვირს, როგორ ყოფნით ნაგლობა ასეთი სისულელეები “გვაჭამონ”. მთელი ვიდეოს განმავლობაში ერთი ბოდიში არ მოუხდია ქართველი მსმენელისთვის. მათ ქონდათ ჩვენს წინაშე ვალდებულება და ამ ვალდებულებას როგორ შეასრულებდნენ, ეგ უკვე მათი პირადი საქმეა. ჩვენ ფული საბოლოო პროდუქტში გადავიხადეთ. მერია არ იყო ვალდებული დაეთმო მათთვის კონცერტის ჩასატარებელი ადგილი. მერიამ რაც გააკეთა, ისიც კი მისასალმებელია. ხოლო, თუ რომელიმე ქართულმა ორგანიზაციამ ორგანიზატორებს შეუშალა ხელი სათანადო კონცერთის ჩატარებაში, მათ აქვთ სრული უფლება, იჩივლონ ამის თაობაზე.

ინტერვიუს ბოლოს გაკეთებული განცხადება კი ყველა ზღვარს გადასცდა. ბატონი დიმიტრი მოგვიწოდებს, ტაში დავუკრათ ერიკს და მადლობა ვთქვათ, რომ ორი ცნობილი ჯგუფი დავინახეთ. გეგონება, რაღაც კარგი გააკეთეს საქართველოსთვის, გეგონება უკან არ დახიეს ჩვენი როკ კულტურის განვითარება რამოდენიმე წლით.  ვოცნებობ, ნეტა არ დაგვენახა ეს ჯგუფები ასეთ სიტუაციაში საერთოდ  და ეს კიდევ მთხოვს, მადლობა ვთქვა. 

რა თქმა უნდა, პირადად ერიკს არავინ უჩივის, ამაზე ლაპარაკი არც ყოფილა, საჭიროების შემთხვევაში, საჩივარი გლობალ პრომოუშენის აქაურ წარმომადგენლობაზე შ.პ.ს JAM-ზე შევა.

შემდეგ პოსტში დავწერ, რა ინფორმაცია მოვიძიეთ ორგანიზატორებზე.

ამას ამბობს ბათუმის 25-ე არხი:

ამ პოსტში შევეცდები შევაჯამო ყველაფერი, და მოვყვე, რა მოხდა მას შემდეგ, რაც ჩამოვედი ბათუმში (17-18 ივლისი).

ფესტივალი რამდენიმე თვის წინ გამოცხადდა და დაახლოებით 2 თვის წინ გაირკვა მთავარი ჰედლაინერების ვინაობა, ესენი იყვნენ Sepultura და Dark Tranquility (DT).  თავიდან ყველაფერი კარგად მიდიოდა, სანამ 1 თვის წინ სეპულტურამ უარი არ განაცხადა ჩამოსვლაზე (მიზეზი იყო ქვეყანაში არსებული არასტაბილური მდგომარეობა, მაგრამ ახლა უკვე მგონია, რომ ესეც ორგანიზატორების უყურადღებობით იყო გამოწვეული). ხოლო მეორე ჰედლაინერის, DT-ს ჩამოსვლა-არჩამოსვლის ამბავი კონცერტამდე 2 დღით ადრე ირკვეოდა.

შაბათს ბათუმში რომ ჩამოვდიოდი, მეგონა ყველაფერი მოგვარებული იყო და ამდენი ნერვიულობის შემდეგ დავტკბებოდი კარგი მეტალ ფესტივალით. მაგრამ, სამწუხაროდ, ასე არ მოხდა.

აფიშაზე შეგიძლიათ ნახოთ, რომ ფესტივალის კარი ღია უნდა ყოფილიყო დილის 11-დან, ხოლო კონცერტი იწყებოდა 13:40-ზე (ჩავთვალოთ 2-ზე). ხოლო კონცერტის გვერდზე შეგიძლიათ ნახოთ ჩატარების ადგილი (Location: “Angisa” Stadium, Bat’umi, Georgia). ორგანიზატორებმა შეცვალეს კონცერტის ადგილი და გადაიტანეს ევროპის მოედანზე (ფაქტობრივად ძველ ბულვარში). მიზეზი კი ის იყო,რომ სტადიონი ამ დღეს დაკავებული აღმოჩნდა ბაიკერების ფესტივალით. აღსანიშვანია, რომ სტადიონთან არავინ იდგა, რომ ახალი მისამართი მიესწავლებინა იქ მისული ხალხისთვის. ყველაფერი word of mouth-ით გავრცელდა. მთელი დღის განმავლობაში ხალხი ელოდებოდა, როდის ააწყობდნენ სცენას ახალ ადგილზე. დათქმული 2 საათის ნაცვლად, კონცერტი დაიწყო 8-ზე.

თუ იცით სად არის ეს მოედანი, მიხვდებით, რომ წარმოუდგენელი იყო, როგორ აპირებდნენ ორგანიზატორები ტერიტორიის შემოსაზღვრას. საბოლოოდ, დაწყებამდე 1 საათით ადრე სცენის მიმდებარე ტერიტორიას ლურჯი ბრეზენტი შემოაკრეს. ტერიტორიის შიგნით დააყენეს დაცვის თანამშრომლები,  ვერავინ რომ ვერ შეპარულიყო. მაგრამ სურათზეც დაინახავთ, რა სიმბოლური იყო ეს “ტერიტორიის შემოსაზღვრა”. მე პირადად მაქვს იმის დამამტკიცებელი საბუთი, რომ ტერიტორიაზე შესვლა პრობლემას არ წარმოადენდა. (ამ საბუთს საჭიროების შემთხვევაში გამოვიყენებ.) მაგრამ მთავარი პრობლემა ის იყო, რომ გარეთაც იგივენაირად ისმოდა ყველაფერი, როგორც შიგნით. ამაღლებულ ადგილას დადგომის შემთხვევაში კი, ყველაფრის დანახვაც შეგეძლო.

შეპირებული 8 ჯგუფის ნაცვლად, დაუკრა მხოლოდ 3-მა (Sabaton, Dark Tranquility და Moribund Oblivion თურქეთიდან). აფიშაზე ასევე შეგიძლიათ ნახოთ, რომ Sabaton-სა და Dark Tranquility-ზე ცალცალკე საათნახევარი იყო გამოყოფილი. მაგრამ სინამდვილეში, საბატონმა ნახევარი საათი დაუკრა, ხოლო Dark Tranquility-მ სულ 4 სიმღერა შეასრულა, იმიტომ რომ არსებული აპარატურის სიმძლავრე მნიშვნელოვნად ჩამოუვარდებოდა მოთხოვნილს. DT-ს ვოკალისტმა სცენაზე თქვა, რომ ასეთი უცნაური დღე მას არასოდეს ქონია და საქართველოში თუ კიდევ ჩამოვლენ, ეს აუცილებლად სხვა პრომოუტერების მეშვეობით მოხდება. გიტარისტი კი ისე გაბრაზდა იმაზე, რომ ხმა ვერაფრით დააყენეს, რომ მეორე სიმღერის შემდეგ დააგდო გიტარა სცენაზე და გავიდა.

ალბათ ხვდებით, რომ ყველა დანარჩენმა ჯგუფმა მეორე დღეზე გადაიწია. პირველ რიგში ქართული ჯფუფები დაჩაგრეს და სთხოვეს, დაგეგმილი ნახევარი საათის ნაცვლად, მხოლოდ ერთი კომპოზიცია შეესრულებინათ. ამან გარკვეული უკმაყოფილება გამოიწვია, მაგრამ საბოლოოდ მაინც მისაღები აღმოჩნდა ჯგუფებისთვის. კონცერტი დამთავრდა და ყველა დავიშალეთ უკეთესი მეორე დღის იმედით.

მეორე დღეს კი ვიღვიძებ და Facebook-ზე მხვდება DJ Rock-ის სტატუსი:

“Jam Gigs:

yuradgeba! Samwuxarod festivalis me-2 dge gauqmebulia evropis moedanze festivalis chatarebis nebartvis ar ponis gamo.
3 წუთის წინ მობილური ინტერნეტი-(ი)ს მეშვეობით”

ჩემთვის არ არის ცნობილი, რა უთხრეს დარჩენილ უცხოურ ჯგუფებს.

ბათუმში მყოფი მეტალისტების უმეტესობას ინტერნეტთან წვდომა არ აქვს, ამიტომ ეს ამბავი ისევ და ისევ word of mouth-ით გავრცელდა. რა თქმა უნდა, ხალხი უსაზღვროდ იმედგაცრუებულია. უმეტესობა ბილეთის უკან დაბრუნებას ითხოვს.

სამწუხაროდ, მე ფოტოაპარატი არ მქონდა, რამოდენიმე სურათი გადავიღე ჩემი მობილურის დაბალხარისხიანი კამერით. შემდეგ კი ნაცნობს გამოვართვი აპარატი და შევეცადე ყველაფერი, რაც “ტერიტორიის” გარეთ ხდებოდა აღმებეჭდა. სურათების მიღებისთანავე შევცვლი არსებულებს. ახალ ამბებსაც ნელნელა დავწერ ბლოგზე.

ერთ-ერთ წინა პოსტში მოყვანილი მაქვს ის კონკრეტული მუხლი, რომლის მიხედვითაც ჩვენ გვაქვს სრული უფლება, მოვითხოვოთ ბილეთის საფასურის ანაზღაურება. ჩემი აზრით, ორგანიზატორებს არ უნდა შერჩეთ ის, რომ გაგვაცუცურაკეს და ის, რომ საქართველოში დიდი ხანი არცერთი სერიოზული ჯგუფი აღარაა ჩამომსვლელი. ამიტომ მინდა, რომ ყველა, ვისაც ეს პრობლემა გვაწუხებს, ერთად შევიკრიბოთ და საერთო მოთხოვნები წავუყენოთ ორგანიზატორებს. ამისთვის, შემოგვიერთდით Facebook-ზე საორგანიზაციო ჯგუფში. 

როდესაც გავიგე, რომ ჯგუფი ჩამოდიოდა, შერეული გრძნობები გამიჩნდა: თან ძალიან გამიხარდა და თან დავეჭვდი, ხომ არ შევცდი, ასეთი ამბავი რომ ავწიე, და ხომ არ უნდა დამეჯერებინა ორგანიზატორებისთვის-მეთქი. ისიც ვიფიქრე, ალბათ ხალხი ინრტიგანად ჩამთვლის და ორგანიზატორები ვეღარ ამიტანენ-მეთქი. მაგრამ ცოტა ხანი ფიქრის შემდეგ მივხვდი, რომ საერთოდ არ ვნანობ იმ ყველაფერს, რაც გავაკეთე. ახლა ავხსნი, რატომ:

• ამ ქვეყანაში ძალიან ბევრი იმედგაცრუებაა. ყოველთვის გვპირდებიან რაღაცებს (აქ ყველას ვგულისხმობ, როგორც მთავრობას, ისე ოპოზიციას, და ასევე უბრალო ხალხს) და არ ასრულებენ. ჩვენი ცხოვრება არასასიამოვნო სიურპრიზებით არის სავსე. და აღსანიშნავია, რომ სასიამოვნო სიურპრიზები სულაც არ აბალანსებს სიტუაციას, იმიტომ რომ ასეთები თითქმის არ არსებობს. ისეთი დონის ჯგუფების ჩამოსვლამ საქართველოში, როგორებიც არის Sepultura და Dark Tranquility, იმედის ნაპერწკალი გამიჩინა 2 თვის წინ. ვიფიქრე, თუ ესენი ჩამოვლენ, მერე ამათ მონახულებულ ქვეყანას სხვა ჯგუფებიც აღარ დაიწუნებენ, და ნელნელა გავნითარდება ჩვენი კულტურაც-მეთქი. გუშინ დილით რომ გავიღვიძე, ალბათ ხვდებით რა ფრუსტრირებულად ვიგრძენი თავი.
• ძალიან გავბრაზდი იმაზეც, რომ ხალხი სულ წუწუნებს, მაგრამ არასდროს არაფერს არ აკეთებს თავისი ინტერესების დასაცავად. ამიტომ გადავწყვიტე, არავისთვის შემერჩინა მორიგი იმედგაცრუება.
• ამჯერად ყველაფერი კარგად დამთავრდა, მაგრამ წარმოიდგინეთ, რომ არ ჩამოსულიყო ჯგუფი. უმეტესობა უკვე მატარებელში იქნებოდა, შეიძლება კონცერტზეც შესულიყვნენ და თბილისში რომ დაბრუნდებოდნენ, პროტესტისთვის უკვე გვიანი იქნებოდა.

ყველაფრის მიუხედავად, ორგანიზატორებმა თითქმის მოახერხეს სასიამოვნო სიურპრიზით უსიამოვნოს დაბალანსება. მაგრამ ჩემი სიტყვები მათ არაკომპეტენტურობაზე უკან არ მიმაქვს : კონცერტამდე 2 დღით ადრე არ უნდა ირკვეოდეს მთავარი ჰედლაინერის ჩამოსვლა-არჩამოსვლის ამბავი, ხალხი ჩემოდნებზე არ უნდა იჯდეს მატარებლის წინ და ელოდებოდეს ვინმეს, ვინც ეტყვის ავიდეს ბოლო-ბოლო თუ არა.  ამისთვის ორგანიზატორებს 2 თვე ქონდათ. ამჯერად გაუმართლათ, და შემდეგისთვის იმედია ჭკუას ისწავლიან.

წავედი ახლა, ბარგი მაქვს ჩასალაგებელი ბათუმისთვის :)