Escaping?.
April 10, 2009მოკლედ დიდი ხანია ვაკვირდები, ყველას გვაქვს ფანჯრებთან დაჯდომის ისტერიული მანია. რაც არ უნდა სანაგვეზე გადიოდეს ხედი, მაინც ყველა ვცდილობთ დავჯდეთ ფანჯრებთან ტრანსპორტში, “ზავიძენიებში” და ა.შ.
ჰოდა რა არის ეს? is it kind of escaping? ყველას სკრიტი კლაუსრტოფობია გვჭირს? : P
vov v chem vopros
just sainteresoa garet yureba
რაც უფრო მეტი ინფორმაცია შემოდის ფანჯრიდან (თუნდაც ეს ინფორმაცია ნაგავზე ხედი იყოს) მით უფრო სწრაფად გადის დრო და არ იწყენ ))
არანაირი ისქეიფი არ არის ამაში
ზავედენიებში თუ მეორე სახრთიულზე მაღლაა მარტო მაშინ, ისე ნეტ
იმიტომ რომ ისე შენ იცი ყველაფერი რაც გარეთ ხდება და ასე კიდე შენზეც იციან 
ufro advilia gaixedeo garet vidre shignit.
da ufro sasiamovno, mravalferovnebaa, ai tundac saxlshi gindac marshutshi shignit yureba maleve mosacyenia, garet ufro diidi arealia tvalistvis :p
ზედაპირულად უყურებთ ყველაფერს, სიღრმეში გადით
:D:D
მე პირადად ჩემეული ახსნა მაქვს,მამენტ რამოდენიმე ადამიანსაც ვიცნობ ვისაც იგივე აზრები აქვს აღნიშნულთან დაკავშირებით…
როგორ კატაობენ ველიკებზე,როგორ მიათრევს ვიღაც ტიპი ვეებერთალა მეშოკს ხზ სად,იწყებ ფიქრს ვინაა,რა უნდა,სად მიეზიდება,რა ცხოვრება აქვს-საინტერესოა,როგორ მისეირნობს წყვილი ხელი-ხელ ჩაკიდებული,იწყებ ფიქრს ნეტავ რატომ?ქვეცნობიერად ერთმანეთის დაკარგვის ეშინიათ და “დაბმულები” ყავთ ერთმანეთი,რამე ენერგეტიკული ველების გაცვლა გამოცვლა ხდება?ქიმიურ პროცესებს ხელ უწყობს ეს სიახლოვე?თუ უბრალოდ მარტო დარჩენის ეშინიათ?აი ძალიან ბევრი რამეა რა,უსასრულოდ შეიძლება იმაზე ლაპარაკი რა მომენტებს ვაპრიკოლებ და ცვეტში მეზარება მაგაზე საუაბრი…ბაზარი არაა უფრო მეტი ნეგატიური ხდება ფანჯრებს მიღმა ვიდრე კარგი თუმცა ყოველთვის ვცდილობ ის დადებითი ვიპოვო…უკნიდან,გვერდიდან,წინიდან,რადიოდან etc. წამოსულ გულის ამრევ ფრაზებს მაინც ჯობია…
its escaping,for me!ყოველთვის ვცდილობ ხოლმე დავივიწყო რეალობა სადაც ვარ,დრო და სივრცე სადაც ვარ,ესეც ერთგვარი გამოვლინებაა…
ავიღოთ “მარშუტკები”,ზიხარ შენთვის წყნარად-ფიქრობ რაღაცაზე,უკან გიზის ვიღაც ორი დედამოტYნული დაქალი,რომლებიც ქალაქის ჭორებს უყვებიან ერთმანეთს,გულის ღებინების შეგრძნება მეუფლება ეგრევე!გამოსავალი-ვიყურები ფანჯარაში,ბევრად მეტი ინფორმაცია შემოდის,ვიდრე ამ დაქლიავებული დაუკმაყოფილებელი სწერვების ბგერებიდან…მეზარება ახლა კადრებად დაყოფა,თუმცა ბევრი სასიამოვნოც და ბევრი უარყოფითიც მოდის და ფიქრებში მიდიხარ,ფიქრი კიდე მე ძალიან მიყვარს…
იგივე “მარშუტკაში” გვერდით გიზის ოფლიანი ღიპიანი ბაბუ,რომლის ყოველ დახველებაზე იზმენაში ვარდები-ნეტავ ახლა მე არ გადამასხას რამე…აქვე იწყებ ფიქრს სიბერეზე,სიკვდილზე,წასულ ადამინებზე,აუტანელია,გამოსავალი-ვიყურები ფანჯარაში,ვცდილობ ვიპოვო ის სასიმოვნო კადრები,რომლებიც ამ ფიქრებს დამავიწყებს…
იგივე მარშუტკაში,ბოლო რიგში,სხედან ჩვენი ქალაქის კაიბიჭები,ყოველ მეორე სიტყვაზე დედის გინება,დღეს ის გავხერხე,გუშინ ის დავჭერი,წინა კვირას მაგარი პონტი ავაგდეთ,ამ კვირის ბოლოს მაგარ ნაშას დაგაჯახებ,თვის ბოლოს აბაროტი უნდა ავიღოთ…ბლიაძ რა!მეტზე ვერ ფიქრობთ?გამოსავალი-ვიყურები ფანჯარაში,ვეძებ კადრს,სადღაც ქუჩის ბოლოში როგორ უღებს ბიჭი გოგოს კარებს,მელაჩ ნო პრიატნა,როგორ გადაყავს ვინმეს ბავშვი ან მოხუცი გზაზე,ტოჟა მელაჩ ი ტოჟე პრიატნა,როგორ დაკუნტრუშობენ პატარა ბაიები ქუჩაში,ბუშტებით,როგორ ასეირნებს დედა კალიასკით შვილს,როგორ მათხოვრობს ვიღაცა გზაზე,როგორ აგინებენ ერთმანეთს მანქანის მძღოლები ერთმანეთს გზაზე-”როგორ ჩამჭერი შენი და ბლაბლაბლა”,გადმოსვლის ტრაკი არც ერთს რომ არ ქვს და არც ერთი რომ არ ბედავს ეგეც კაიფია,როგორ იცინის ვინმე,როგორ ერიდება ყველა ფეხმძიმე ქალს-რა იყოთ თქვე ჩემისა გვერდით რომ ჩაგივლით სიარული დაგავიწყდებათ და დაეჯახებით თუ რა იზმენებში ვარდებით?
ცალკე ძალიან ბევრის თქმა შეიძლება ავტობუსებზე და მეტროზეც,მეზარება!
“ზავიდენიებს” რაც ეხება,როცა რაღაც მომენტში ინტერესი მეკარგება სასაუბრო თემაზე,ნუ აი ვისთანაც ერთად ხარ რა,სასტავთან ზიხარ ვთქვათ,ვიყურები ფანჯარაში იქაც ეძებ რამეს რაც მოგწყვიტავს ამ მარაზმს და ფიქრებში გადაგიყვანს…
მოკლედ იმის თქმა მინდა,რომ ეს შორსმჭვრეტელი მზერა,შუშებს იქეთ,საშუალებას მაძლევს დავივიწყო ის წამი რა წამშიც ვიპყოფები,დავივიწყო ყველაფერი რაც რეალურად იმ წმაში ხდება-რაც ჩემთვის უინტერესოა და ერთგვარ გონების ტელეპoრტაციას განვიცდი ილუზიებში,ვცდილობ დავტოვო ეს დრო და გადავიდე სადღაც სხვაგან,ხანდახან უარეს სამყაროში გადავყავარ ამ ფიქრებს-ხანდახან უკეთესში,თუმცა ფაქტი ფაქტად რჩება-გავრბივარ!
ისიც ფაქტია,რომ ეს გაქცევა კრიზისულ ვითრებაში ხდება მეტ წილად,არც ერთი ჭკუათმყოფელი არსება არ მეგულება,რომელიც გაურბოდეს იმას რაც აკმაყოფილებს და იმას სადაც კომფორტულად გრძნობს თავს,ჰაჰა მაქსიმუმ ძალიან mad stance-ში ვინმესთან ერთად…
ერთგვარი პროტესტია,პროტესტი საკუთარი თავის მიმართ,
-ვერ უძლებ ამ Yლეობას?!
-….
-ხოდა წავედით!
როცა შენი ფიქრები და შენი განცდები ვერ ჯდება საზოგადოების-ადამიანების ჩარჩოებში,აი ვითომ რა პატარა ნიუანსია,მაგრამ ფესვები ძალიან ღრმად გადის ცნობიერებაში…
როცა აღარ გაინტერესებს ირგვლივ ვინ რას ფუსფუსებს და რას ჩალიჩობს,ან უბრალოდ ვერ ხვდები აი რატომ?
აღარ გაკმაყოფილებს ეს ყოველდღიური,მატერიალური თუ ფსევდოინტელექტუალური,პიზდეცსტრადალეცური ზახოდები,როცა ხვდები რომ შენ აქ არ უნდა იყო,ეს შენი სამყარო არაა,ეტა ვსიო ხუინია…
როცა ყველაფერი მოგბეზრდა…
ამ დროს ვიყურები ხოლმე ფანჯარაში (rofl) entering the realms of childhood visions and dreams (rock)
its my world and u all can go fuck yourselves
მე პირადად ჩემეული ახსნა მაქვს,მამენტ რამოდენიმე ადამიანსაც ვიცნობ ვისაც იგივე აზრები აქვს აღნიშნულთან დაკავშირებით…
როგორ კატაობენ ველიკებზე,როგორ მიათრევს ვიღაც ტიპი ვეებერთალა მეშოკს ხზ სად,იწყებ ფიქრს ვინაა,რა უნდა,სად მიეზიდება,რა ცხოვრება აქვს-საინტერესოა,როგორ მისეირნობს წყვილი ხელი-ხელ ჩაკიდებული,იწყებ ფიქრს ნეტავ რატომ?ქვეცნობიერად ერთმანეთის დაკარგვის ეშინიათ და “დაბმულები” ყავთ ერთმანეთი,რამე ენერგეტიკული ველების გაცვლა გამოცვლა ხდება?ქიმიურ პროცესებს ხელ უწყობს ეს სიახლოვე?თუ უბრალოდ მარტო დარჩენის ეშინიათ?აი ძალიან ბევრი რამეა რა,უსასრულოდ შეიძლება იმაზე ლაპარაკი რა მომენტებს ვაპრიკოლებ და ცვეტში მეზარება მაგაზე საუაბრი…ბაზარი არაა უფრო მეტი ნეგატიური ხდება ფანჯრებს მიღმა ვიდრე კარგი თუმცა ყოველთვის ვცდილობ ის დადებითი ვიპოვო…უკნიდან,გვერდიდან,წინიდან,რადიოდან etc. წამოსულ გულის ამრევ ფრაზებს მაინც ჯობია…
its escaping,for me!ყოველთვის ვცდილობ ხოლმე დავივიწყო რეალობა სადაც ვარ,დრო და სივრცე სადაც ვარ,ესეც ერთგვარი გამოვლინებაა…
ავიღოთ “მარშუტკები”,ზიხარ შენთვის წყნარად-ფიქრობ რაღაცაზე,უკან გიზის ვიღაც ორი დედამოტYნული დაქალი,რომლებიც ქალაქის ჭორებს უყვებიან ერთმანეთს,გულის ღებინების შეგრძნება მეუფლება ეგრევე!გამოსავალი-ვიყურები ფანჯარაში,ბევრად მეტი ინფორმაცია შემოდის,ვიდრე ამ დაქლიავებული დაუკმაყოფილებელი სწერვების ბგერებიდან…მეზარება ახლა კადრებად დაყოფა,თუმცა ბევრი სასიამოვნოც და ბევრი უარყოფითიც მოდის და ფიქრებში მიდიხარ,ფიქრი კიდე მე ძალიან მიყვარს…
იგივე “მარშუტკაში” გვერდით გიზის ოფლიანი ღიპიანი ბაბუ,რომლის ყოველ დახველებაზე იზმენაში ვარდები-ნეტავ ახლა მე არ გადამასხას რამე…აქვე იწყებ ფიქრს სიბერეზე,სიკვდილზე,წასულ ადამინებზე,აუტანელია,გამოსავალი-ვიყურები ფანჯარაში,ვცდილობ ვიპოვო ის სასიმოვნო კადრები,რომლებიც ამ ფიქრებს დამავიწყებს…
იგივე მარშუტკაში,ბოლო რიგში,სხედან ჩვენი ქალაქის კაიბიჭები,ყოველ მეორე სიტყვაზე დედის გინება,დღეს ის გავხერხე,გუშინ ის დავჭერი,წინა კვირას მაგარი პონტი ავაგდეთ,ამ კვირის ბოლოს მაგარ ნაშას დაგაჯახებ,თვის ბოლოს აბაროტი უნდა ავიღოთ…ბლიაძ რა!მეტზე ვერ ფიქრობთ?გამოსავალი-ვიყურები ფანჯარაში,ვეძებ კადრს,სადღაც ქუჩის ბოლოში როგორ უღებს ბიჭი გოგოს კარებს,მელაჩ ნო პრიატნა,როგორ გადაყავს ვინმეს ბავშვი ან მოხუცი გზაზე,ტოჟა მელაჩ ი ტოჟე პრიატნა,როგორ დაკუნტრუშობენ პატარა ბაიები ქუჩაში,ბუშტებით,როგორ ასეირნებს დედა კალიასკით შვილს,როგორ მათხოვრობს ვიღაცა გზაზე,როგორ აგინებენ ერთმანეთს მანქანის მძღოლები ერთმანეთს გზაზე-”როგორ ჩამჭერი შენი და ბლაბლაბლა”,გადმოსვლის ტრაკი არც ერთს რომ არ ქვს და არც ერთი რომ არ ბედავს ეგეც კაიფია,როგორ იცინის ვინმე,როგორ ერიდება ყველა ფეხმძიმე ქალს-რა იყოთ თქვე ჩემისა გვერდით რომ ჩაგივლით სიარული დაგავიწყდებათ და დაეჯახებით თუ რა იზმენებში ვარდებით?
ცალკე ძალიან ბევრის თქმა შეიძლება ავტობუსებზე და მეტროზეც,მეზარება!
“ზავიდენიებს” რაც ეხება,როცა რაღაც მომენტში ინტერესი მეკარგება სასაუბრო თემაზე,ნუ აი ვისთანაც ერთად ხარ რა,სასტავთან ზიხარ ვთქვათ,ვიყურები ფანჯარაში იქაც ეძებ რამეს რაც მოგწყვიტავს ამ მარაზმს და ფიქრებში გადაგიყვანს…
მოკლედ იმის თქმა მინდა,რომ ეს შორსმჭვრეტელი მზერა,შუშებს იქეთ,საშუალებას მაძლევს დავივიწყო ის წამი რა წამშიც ვიპყოფები,დავივიწყო ყველაფერი რაც რეალურად იმ წმაში ხდება-რაც ჩემთვის უინტერესოა და ერთგვარ გონების ტელეპoრტაციას განვიცდი ილუზიებში,ვცდილობ დავტოვო ეს დრო და გადავიდე სადღაც სხვაგან,ხანდახან უარეს სამყაროში გადავყავარ ამ ფიქრებს-ხანდახან უკეთესში,თუმცა ფაქტი ფაქტად რჩება-გავრბივარ!
ისიც ფაქტია,რომ ეს გაქცევა კრიზისულ ვითრებაში ხდება მეტ წილად,არც ერთი ჭკუათმყოფელი არსება არ მეგულება,რომელიც გაურბოდეს იმას რაც აკმაყოფილებს და იმას სადაც კომფორტულად გრძნობს თავს,ჰაჰა მაქსიმუმ ძალიან mad stance-ში ვინმესთან ერთად…
ერთგვარი პროტესტია,პროტესტი საკუთარი თავის მიმართ,
-ვერ უძლებ ამ Yლეობას?!
-….
-ხოდა წავედით!
როცა შენი ფიქრები და შენი განცდები ვერ ჯდება საზოგადოების-ადამიანების ჩარჩოებში,აი ვითომ რა პატარა ნიუანსია,მაგრამ ფესვები ძალიან ღრმად გადის ცნობიერებაში…
როცა აღარ გაინტერესებს ირგვლივ ვინ რას ფუსფუსებს და რას ჩალიჩობს,ან უბრალოდ ვერ ხვდები აი რატომ?
აღარ გაკმაყოფილებს ეს ყოველდღიური,მატერიალური თუ ფსევდოინტელექტუალური,პიზდეცსტრადალეცური ზახოდები,როცა ხვდები რომ შენ აქ არ უნდა იყო,ეს შენი სამყარო არაა,ეტა ვსიო ხუინია…
როცა ყველაფერი მოგბეზრდა…
ამ დროს ვიყურები ხოლმე ფანჯარაში (rofl) entering the realms of childhood visions and dreams (rock)
its my world and u all can go fuck yourselves
p.s.ratom ar iposteba? : (